روستای ننیز علیا در شرق رابر در استان کرمان واقع شده‌است و دارای جمعیتی حدود ۳۰۰۰ نفر است البته بیشتر ساکنین روستا بنا به دلایل شغلی و تحصیلی از روستا مهاجرت کرده و اغلب آنها در مرکز استان سکونت دارند. روستای ننیز با توجه به اسناد موجود قدمتی چند صدساله دارد و از سفالینه‌های بدست آمده مشخص است که در زمان مغولها به آتش کشیده شده‌است.

ننیز از دو قسمت ننیز علیا و ننیز سفلی تشکیل شده‌ و فامیلهای رایج روستا افضلی،حسینخانی،  قنبری، آقاملایی و ... می‌باشند.که ساکنان اولیه ی این روستاافضلی  بوده اند.ننیز روستایی سرسبز و دارای باغهای سیب، گردو، آلبالو، بادام، هلو و ... و دارای چشمه سارهای فراوان می‌باشد. از جاذبه‌های گردشگری ننیز می‌توان به سد خاکی شهید حاج علی ژاله، باغات و چمنزارهای بکر و... اشاره کرد. دو طرف خیابان ننیز را درختان گردو مانند تونلی احاطه کرده‌اند. معمولا در منطقه ننیز را با نام محرم و عاشورا می‌شناسند یکی از باشکوهترین مراسم تعزیه خوانی در این روستا برگزار می‌شود. از شاعران ننیز می‌توان به سراینده دیوان گل سرخ زنده یاد مصطفی حسینخانی اشاره نمود.

نوروز و بهار با آن همه شکوهی که برای ما ایرانیان دارد، همواره

خاطره هایی را برای یکاکمان زنده می کند.نوروز با فرهنگ وادبیات

ما پیوندی ناگسستنی دارد.

اما این روزها برای من همواره یاد پدرم را زنده می کند. ذهن کودکی ام

سرشار از  شور و علاقه ی ویژه ی او به فروردین است. دفتر شعراو

 روزهای بهاری را پیش چشمم ورق می زند و گویی که  دفترخاطرات

 است. بهار برای او پنجره ی اسرار آمیز بود. شاید به همین سبب اول

  فروردین 1335 زاده شد و 26فروردین 1377 کوچید.

 مصطفی حسین خانی"ابوحامد" دوران ابتدایی را در زادگاهش روستای

"ننیز" و دبیرستان را در "رابر" سپری کرد. پدرش را که از بزرگان  

آن خطه بود در کودکی از دست داد.  پس از دبیرستان به  دانشسرای

رفسنجان رفت وسال 1353در زادگاهش معلمی را آغاز کرد. چند

سال بعد در دانشگاه علامه طباطبایی تهران کارشناسی جامعه شناسی

خواند. او در عمر 42 ساله ی خود همواره با مردم دیارش و با شعر و

ادبیات زیست. کتاب شعرش را سال 1375 نشر کرمان شناسی با نام

"به یاد گل سرخ" منتشر کرد. شعرهای فراوان چاپ نشده اش به زودی

منتشر می شود.  یادش سبز.

مطالب نوشته شده ازنوشته های فرزند  زنده یاد است

دو غزل بهاری از او:

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچکسی نیست

که در بیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید

همچنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریاپریانی که سر از آب بدر می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهیگیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان

همچنان خواهم راند

همچنان خواهم خواند

دور باید شد ... دور

وقتی که دیگر نبود
من به بودنش نیازمند شدم
وقتی که دیگر رفت
من به انتظار آمدنش نشستم
وقتی که دیگر نمی‌توانست مرا دوست بدارد
من او را دوست داشتم
وقتی که او تمام کرد
من شروع کردم
وقتی که او تمام شد
من آغاز کردم
چه سخت است تنها متولد شدن
مثل تنها زندگی کردن است
مثل تنها مردن

دکتر علی شریعتی

ای پیدا ترین پنهان من!

تا تو بیایی مروارید چشمانم رابرای سلامتیت صدقه می دهم وبرای آمدنت روزه سکوت می گیرم وبا جام وصال تو افطار می نمایم0 نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمها یت نمایم0 پس بیا که نذر خود را ادا کنم0

مراقب افکارت باش که گفتارت میشود...     

مراقب گفتارت باش که رفتارت میشود...  

مراقب رفتارت باش که عادتت میشود...

مراقب عادتت باش که شخصیتت میشود...

مراقب شخصیتت باش که سرنوشتت میشود

بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد

دعا کبوتر عشق است وبال وپر دارد

بخوان دعای فرج را وعافیت بطلب

که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد

بخوان دعای فرج را ونا امید مباش

بهشت پاک اجابت هزار در دارد

بخوان دعای فرج را که صبج نزدیک است

خدای را شب یلدای غم سحردارد

بخوان دعای فرج را به شوق روز وصال

مسافر دل ما نیت سفر دارد

بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا

زپشت پرده غیبت به ما نظر دارد

بخوان دعای فرج را که دست مهر خدا

حجاب غیبت از آن روی ماه بر دارد

غباري در بيابانی …

ابر چشمم بر رخ از سودای تو سيلاب داشت

نز تفکر، عقل مسکين، پايمال صبر ديد

نز پريشانی دل شوريده، چشم خواب داشت

کوس غارت زد فراقت، گرد شهرستان دل

شحنه عشقت، سرای عقل در طبطاب داشت  **

نقش نامت کرده دل، محراب تسبيح وجود

تا سحر، تسبيح گويان، روی در محراب داشت

ديده‌ام می‌جست، گفتندم نبينی روی دوست

عاقبت معلوم کردم، اندرون سيماب داشت

زآسمان آغاز کارم سخت شيرين می‌نمود

کی گمان بردم که شهد آلوده، زهر ناب داشت

سعدی اين ره، مشکل افتادست در دريای عشق

کاول، آخر در صبوری اندکی پاياب داشت